Is tegelijkertijd ook een nieuwe blog.
Niet persxe9, maar in dit geval wel.

Ik had er al een beetje over na gedacht en ik had er ook wel erg veel zin in eigenlijk.
Dus bij deze, en toch wel met een beetje pijn in m’n hart, is dit het laatste bericht op We Gaan Naar Canada.

Mijn nieuwe blog, ook mooi, kun je hier vinden Groeten uit New Hazelton

Ik hoop dat iedereen mee blijft lezen.

Eigenlijk zou ik een nieuwe weblog moeten beginnen, of dan toch in ieder geval de naam aanpassen…….we gxe1xe1n niet meer naar Canada, we zijn er al.
Evengoed toch weer lastig, er komen zoveel mensen kijken en lezen per dag, ik laat het maar even zo.
Geen nieuwe blog, wel een nieuw bericht.

Binnenkort zullen we onze NL-se spullen weer in huis hebben!
Jawel: de container is op weg naar Vancouver.
Gesprek van de dag is wat we al dan niet allemaal meegenomen hebben. Het lijkt al zo lang geleden en het is eigenlijk nog maar zo kort dat we werkelijk vertrokken.
Het was een enorm hectische en spannende tijd die laatste paar dagen in Nederland dat we niet eens meer weten wxe1t er allemaal in die container is gegaan.
Dat wordt dus spannend!

Zelfs de periode dat we bij Hans & Lisa in Ootsa Lake verbleven lijkt al ver achter ons te liggen, maar we zitten hier nog maar anderhalve week en in ons huis nog maar xe9xe9n week.
Toch is er al heel veel gebeurt hier.

We hadden eerst onze zinnen gezet op een andere verblijfplaats, alleen na een belletje bleek dat ze daar geen kinderen toelaten, een soort van Adult-appartementen complex. Maar de mevrouw die we aan de telefoon hadden kende wel iemand anders die nog wel een huis te huur had, dus zo zijn we aan dit huis gekomen.
Toen we kwamen kijken, waren er vier mensen heel druk aan het werk in het huis.
Exe9n jongen was kniehoog gras aan het maaien en binnen waren drie dames bezig de boel een beetje toonbaar te maken.
Ze schrokken zich rot toen wij ineens binnen kwamen wandelen om te kijken en op onze enthousiaste uitlatingen over het huis (niet gespeeld!) werd verbaasd gereageerd.

Aangezien wij toch over veel tijd beschikken hebben wij aangegeven dat wij wel het xe9xe9n en ander aan opknapwerk wilden doen, als dat zou betekenen dat we eerder het huis zouden kunnen betrekken.
Wij blij en de verhuurster blij met nette huurders, want dat schijnt ook wel eens anders te zijn hier (daarom worden ook vaak referenties gevraagd van vorige verhuurders als je iets wil huren, daar is bij ons gelukkig nooit sprake van geweest).

Vrijdags kregen we een belletje dat de sleutels van het huis onder de steen in de plantenbak bij de voordeur lagen. de verhuurster zou nog wel langs komen om de huur te innen en voor het huurcontract.
We hebben nog niemand gezien, behalve de klusjesman die vandaag een lekkende kraan kwam repareren en die morgen het trapje bij de voordeur komt maken.

Ondertussen hebben wij ook niet stilgezeten natuurlijk.
De eerste paar dagen flink aan het poetsen geslagen en daarna hebben we de muren van de woonkamer mooi wit geschilderd (de huisbaas had de muren van de slaapkamers al mooi wit gemaakt!)
En al zeggen we het zelf: het resultaat is prachtig! Er staat alleen nog niet veel in……

en de keuken……

En als uitsmijter ons uitzicht:

Ons tuintje houdt ongeveer op waar de bomen beginnen en aan beide zijden van het huis hebben we nog een lapje grond.
De uitzicht foto is gemaakt vanaf the deck, dus ook daar hebben we nog een heel stuk tuin.
Genoeg ruimte voor hond en kids om rond te rennen, dus!

Bijna overbodig om te zeggen, maar we zijn er erg blij mee!

En heel, heel misschien maak ik dan ook wel een nieuwe blog……maar eens even kijken, nog.

Bij een nieuw huishouden hoort, helemaal met die twee jongens en en dat witte takkejoekel van ons, een stofzuiger.
Een beetje een goeie, liefst zonder stofzuigerzak, want dat geeft alleen maar weer gedoe.

We hebben vorige week het volgende monster aangeschaft:

The Bissell Power Force, zxf3nder stofzuigerzak.
Het ding ziet er een beetje uit als de vooroorlogse stofzuiger van m’n oma. Hij is ongetwijfeld een stuk geavanceerder en hij zuigt als een……als een…….nou ja, daar kan men zich wel iets bij voorstellen.
Evengoed: een stofzuiger.

Als ik niet oplet zuigt ie de enkele kleedjes die we hebben liggen met gemak naar binnen en als ik een rondje door het huis heb gemaakt heb ik er al een bescheiden rondje fitness opzitten.

Het ding is loeizwaar, helemaal vergeleken met die zuig-gebakjes die we in NL altijd hadden.

Nog een jaartje zo en ik heb schouders en een sixpack als Caster Semenya.

Ideetje: misschien kunnen de officials die haar geslacht willen verifixebren even vragen wat voor een stofzuiger ze gebruikt?

Nieuw bericht vanuit New Hazelton.

We zitten niet meer afgelegen in Ootsa Lake, maar hebben een geweldig huisje gevonden om voor drie maanden te huren. Dan kunnen de jongens gewoon hier naar school (ze hebben overigens nog steeds zomervakantie en gaan pas in de tweede week van september naar school) en kunnen wij hier alvast een beetje de omgeving verkennen.
Ik zal binnenkort wat fotootjes uploaden van ons-huis-voor-drie-maanden; ik kan alvast wel verklappen dat het uitzicht niet onder doet voor het uitzicht in Ootsa Lake.

Er is elektriciteit, een wasmachine en een droger (heerlijk!), een fornuis (groot) en een koelkast (groter), heerlijke grote woonkamer, keuken, een mudroom ,drie slaapkamers en een badkamer bad. Een bad is hier eigenlijk gewoonte en geen uitzondering, maar wij vinden het heerlijk en we hebben nog nooit zulke schone kinderen gehad!
De tuin rond het huis is enorm, alles bij elkaar misschien wel drie voetbalvelden groot, we weten eigenlijk niet eens waar de grenzen van “ons” Property lopen, maar ook daar genieten we van.
De kinderen kunnen lekker rennen en voetballen en Snowy geniet haar tenen uit.

We zijn van de week naar Terrace geweest, naar de Walmart en The Brick en daar hebben we meubels en allerlei andere dingen besteld en gekocht. Een Kingsize bed voor ons en een Bunkbed voor de jongens, een heerlijke grote hoekbank, een ladenkastje voor de kleren van de jongens, servies, bestek, pannen, handdoeken en theedoeken, stofzuiger en natuurlijk een koffiezetapparaat enzovoort enzovoort.
Heerlijk!

We eten al wel in ons nieuwe huisje, meubels komen pas over twee weken.
Tot die tijd kunnen we bedden lenen, dus xe9xe9n dezer dagen zullen we er ook slapen.

Ow ja: bij aankoop van ons Kingsize bed kregen we een 42” Plasma HD T.V. dus we kunnen straks ook nog eens heel riant weet-ik-hoeveel zenders langs zappen.

Voorlopig hebben we dus nog even de tijd om uitgebreid te genieten van alle mooie dingen in de buurt, we gaan in ieder geval nog Grizzly beren kijken bij Hyder/Stewart; grensplaatsen tussen Canada en Alaska. Dat schijnt een geweldig mooie tocht te zijn, dus die gaan we xe9xe9n dezer weken in ieder geval nog maken.

In tussentijd zijn we bezig om alle zaken rondom de aankoop van het motel af te ronden en ook dat gaat heel erg goed.

Yes: life is definitely sweet in Canada!

Tja en als we dan internet hebben, dan gaan we er ook voor.
Alweer een berichtje dus, alhoewel er in tussentijd niet zo heel veranderd of gebeurd is.

Maar het besef dat we hier in dit prachtige gebied kunnen wonen, dat maakt ons wel heel erg blij.

Foto’s willen jullie natuurlijk.

Uitzicht vanuit het huisje waar we al zowat een maand verblijven.
Het is heel idyllisch, het voelt soms echt als het kleine huis op de prairie.

Met een grote houtkachel annex fornuis (we hebben ook een gasstel en bbq!) veel op wind- en zonne-energie, en wel gewoon stromend warm en koud water.
Maar dat uitzicht…….
We hebben ook gewoon een badkamer, maar we maken ook vaak gebruik van het volgende (en ik weet heus wel dat sommigen van jullie daarvan gruwen, maar het is fantastisch! Gewoon de deur op en genieten van het uizicht….er is txf3ch niemand in de buurt!)

Waar we terechtkomen, waar het motel is, zijn hogere bergen in plaats van de heuvels die je nu op de foto’s ziet. Het is in New Hazelton gewoon wat ruiger.

We hebben ondertussen ook twee auto’s, echt geen overbodige luxe hier.
De blauwe is van mij en die grote rooie van Piet.

Er zijn natuurlijk nog meer foto’s, van beren, meer prachtige vergezichten, van de jongens, maar dat bewaren we voor een volgende keer.
Ik zal er aan denken om de camera wat vaker meenemen voor nxf3g meer hoogtepunten.

We hebben het de afgelopen jaren zo vaak gehoord: maar in Canada is het toch altijd heel erg koud?

Nou dat kan ook, vooral ‘s winters, maar de afgelopen weken was van de kou niets te merken.
Ruim twee weken boven de 35 graden, alleen maar zon en geen regen.
Gevolg is dus nu dat het overal gortdroog is.
En er woeden dus nu ongeveer 800 bosbranden (grotere en kleinere), er zijn al weet ik hoeveel mensen gexebvacueerd en er worden firefighters vanuit andere landen ingevlogen om de Canadese firefighters te ontlasten.

Gelukkig hebben wij geen last van de branden, behalve dan wat rokerige luchten af en toe.

Met onze plannen gaat het zeer voorspoedig en iemand heeft inderdaad de prijsvraag gewonnen!
We gaan een motel kopen, de onderhandelingen zijn opgestart en de eerste deposit wordt gedaan.
De bank maakte geen problemen, dus nu is het de zaak afhandelen en handtekeningen zetten en dan is het rond!
We zijn heel erg blij en opgelucht met deze kans en blij, achteraf, dat het restaurantje niet is doorgegaan.
Gelukkig gaan die dingen soms zo.

Het is inderdaad Robber’s Roost in New Hazelton dat we gaan kopen.
Een prachtig plaatsje, met scholen voor de kids, vlakbij Smithers, dat een onzettend leuk stadje is, bij Terrace, waar familie van Piet woont, in een dal met uitzicht op de bergen, je kan er skixebn, vissen, zwemmen, er is een skatebaan en een basketballveld voor de kids……..helemaal wat we zochten. En ik ben vast nog wel wat vergeten…..

Het gaat dus goed aan deze kant van de wereld.
We vissen, en vangen ook regelmatig wat (forellen bijvoorbeeld!) de kinderen zijn bruin en hebben het naar hun zin. Ze praten al een aardig woordje engels en ze begrijpen nog veel meer.
Wij zijn vaak onderweg nog, maar op zoek naar een huurhuis in de buurt.
We hebben ondertussen een truck voor Piet en een auto voor mij (JEEEEE! een heel eigen auto!!!!)

WE zijn ons leven aan het opbouwen hier en tot nu gaat dat heel aardig!

En nu zijn we er dus.
Ik weet niet eens meer wat ik heb verteld dus hier een update van de laatste week/weken?

Het lijkt alsof we hier al maanden zijn….

Goed.
We hebben ondertussen een eigen auto, een bankrekening, een SIN-nummer (sofinummer) en we karren wat af.
Het restaurantje bleek verkocht toen we aankwamen met de pond, een tegenvaller, voor een halve dag, maar ook niet echt meer dan dat.
We hadden namelijk ook plan B: een motel hier ongeveer een een aderhalf uur rijden vandaan.
En dat bevalt ons eigenlijk veel beter.
Contact gezocht, de onderhandelingen zijn gaande, de Nederlandse mensen van wie het motel nu is, helpen ons geweldig met vanalles en nog wat, en daar zijn we heel blij mee.
Beetje onzin als iedereen steeds ze;f het wiel uit moet vinden.

Een misrekening van ons, al;hoewel niet levenbedreigend, maar alleen lastig, is dat we nu, in ons huurhuisje, wel erg ver van de bewoonde wereld afzitten.
Geen intenet, dat is wel het belangrijkste dat we missen.
Je kan zoveel even snel online doen, waar we nu veel moeite voor moeten doen, das vervelend.
We hebben dus toch met onze nerdelandse ogen naar gebeid gekeken.
Niets aan te doen.
Ondertussen maken we wel geweldige andere dingen mee: beren zien, bold eagles, verse zelfgevangen  regenboog forel uit de rivier, lekker zwemmen in het helderste water wat je je voor kan stellen, en een sterrenhemel……ik wist niet eens dat het bestond, zo mooi.

Het is dus nog steeds een avontuur, we worden het heen en weer rijden af en toe wel zat, de pont is maar even leuk en voor de rest een nuisance, maar dat geeft niet, we redden het voor de rest prima.

Onderhandelingen voor het motel zien er goed uit, als ik weer eens in de buurt ben van een computer met internet, die voor algemeen gebruik is, of we h ebben eigen internetverbinding, dan komen er natuurlijk meer berichtjes.

Tot gauw!

even snel een berichtje van ons dat we goed zijn aangekomen.
We zitten nogal rural nu (van de bewoonde wereld, om maar zo te zeggen) en draadloos internet is niet echt op elke straathoek verkrijgbaar.
Als we naar het dichtbijzijnde stadje stadje toeren loggen we soms in op een een onbeveiligd netwerk.
Dat ging een paar jaar geleden nog wat makkelijker dan nu, dus soms is het even zoeken.

Enfin: the business property die we wilden kopen (of er in ieder geval naar kijken) is een dag voordat we hier aankwamen verkocht. Dat was even een setback, maar: niet getreurd, we zijn niet voor een kleintje vervaard ondertussen. Plan B is opgestart.

Daarover later maar.
Ondertussen hebben we een Sofi-nummer (hoera!) en gaan we morgen een auto aanschaffen.

Het moet allemaal kort en bondig, voordat ik van de digitale snelweg wordt afgegooid, foto’s en verder berichten volgen op een later tijdstip.

Ow ja, voordat ik het vergeet: we willen graag iedereen heel erg hartelijk bedanken die ons de afgelopen tijd heeft gesteund en een hart onder de riem heeft gestoken. Die afscheid van ons heeft genomen en ons succes heeft gewenst xe9n diegenen die ons welkom hebben geheten in Canada.

Thanks you all!

Binnenkort meer nieuws!

Vanochtend na een vrij korte nacht (Gijs om 02.30 uur: Mama, ik kan niet meer slapen, volgens mij heb ik last van jetlag) de huurauto opgehaald.
Toto grote vreugde van de jongens (die ene Grote en die twee kleinere) een gigantische Chevrolet me allerlei dingen die jongens leuk vinden (vooral veel knopjes), maar die we nooit hebben gehad in een auto.

Met veel passen en meten de koffers, de bench, de kinderen en Snowy in de auto weten te proppen en na 20 minuten rijden de bench gedoneerd aan een dierenwinkel (goede daad!) die ‘t zal gebruiken bij animal rescue operations.
Dat is hier trouwens vrij gewoon dat mensen van een bedrijf actief goede doelen steunen. Dus van de dierenwinkel (zo groot als een grote Albert Heijn) gaan ze er in hun vrije tijd op uit om dieren die verwaarloosd worden op te halen en te verzorgen.
We hebben er een mooi hondenkussen voor terug gekocht. Neemt veel minder ruimte in en in die bench hoeft ze van ons toch nooit meer.

Vanuit Calgary naar de Rocky Mountains is een prachtig ritje.
In Calgary zie je de Rockies al liggen, maar het is nog zeker een stief uurtje rijden. Dat enorme bergmassief komt steeds dichterbij en je verkijkt je echt op de afstand.

Vannacht logeren we in een motel in Canmore, aan de voet van de Rockies en morgen crossen we er doorheen.
Beetje respectloos wel, voor al die fantastische natuur die zich aan je openbaart, maar we moeten even wat kilometers maken. Bovendien zijn we er toch al een paar keer geweest.

We komen nog een beetje bij van de jetlag, het nieuwe ritme zit er nog niet in. Niet zo gek als je bedenkt dat we gisteren pas aankwamen. Maar op de xe9xe9n of andere manier lijkt het alsof we hier al weken zijn.
We hebben echt dat vakantiegevoel, maar tegelijkertijd beseffen we ook dat we niet meer weggaan of weg hoeven.
Dat is een heel gek gevoel, want is het dan vakantie of niet?
Hoe dan ook: we genieten er van.

Als diehard ben ik nu (22.37 uur) nog de enige die wakker is.
Ga straks nog even met het hondje wandelen, die zich hier trouwens ook heel goed vermaakt en dan kruip ik ook onder de wol.
Kijken of we een nachtje kunnen volmaken deze keer.

We zijn er!

Na twee hele drukke laatste dagen in Nederland, zijn we er.
Even een paar dagen terug: we hadden het allemaal goed geregeld.
De verhuizer op Woensdag, de Kringloop op Donderdag, rustig naar Vrijdag en dan even bijkomen in en hotelletje en Zaterdag vliegen.
Het zal geen verrassing zijn, dat De Dingen niet helemaal gingen zoals wij ze ingepland hadden.
De afgelopen drie jaar zo ongeveer The Story of our lifes…….

De verhuizing ging van een leien dakje.
De mannen waren vroeg, maar ook weer vroeg klaar.

Maar de Kringloop was een heel ander verhaal.
Ik had de meneer al eens uitgenodigd om bij ons langs te komen zodat ie wist wat ie allemaal mee kon nemen.
Donderdag ochtend stond ie voor de deur.
Bestelbusje ging open en die was al voor de helft gevuld met spullen van anderen…….ik zei nog: dat gaat er nooit allemaal in, die spullen van ons. De meneer van de Kringloop dacht daar heel anders over.
De koelkast, vriezer en wasmachine zou hij in ieder geval niet meenemen, dat mocht ie niet tillen van de ARBO-wet [GRRRRRRRRRRR!] en voor de andere dingen zou hij de volgende dag wel ‘even’ terug komen…het halve huis stond nog vol!
Maar, zo zei de man van de Kringloop, dat was helemaal geen probleem, want dan konden wij de laatste avond nog lekker op onze bank zitten.

Dat wij daar niet op zaten te wachten en liever ons huis leeg wilden voor de oplevering van de volgende dag 09.30 uur, dat begreep ie niet.
Toen de deur achter ‘m dichtviel, keken Piet en ik elkaar aan: dit zou niets worden, we zouden zelf maar even heel snel in actie moeten komen.
En dat hebben we gedaan.
Aanhanger geregeld en alles naar de gemeentewerf gereden.
Het was even een werk, maar het is wel gelukt.
Vrijdagochtend reed Piet voor de laatste keer en was het huis leeg.
En dat hadden we nooit gered zonder de hulp van die twee geweldig sterke binkies van ons!
We konden gelijk door naar de Notaris.

En toen was het huis verkocht.
Een paar uur later was de auto ook weg en zaten we uit te hijgen in een hotelletje in de buurt.
Na dagen van veel gedoe en veel werk ineens helemaal even niets meer……dat kostte wel even moeite.

Volgende dag stonden we om half vier ‘s middags op Schiphol.
We waren allemaal dood-op.
Nog een laatste knuffel en een hele dikke kus voor de familie, tranen en weg door de douane.
We hadden afgesproken het zo kort en krachtig mogelijk te houden en dat lukte ook, maar toch sta je daar niet rustig afscheid te nemen. Iedereen in de gaten houden, trekt die het nog, hoe doen de kids het…..je gunt jezelf niet echt de tijd, eentje moet het spul bij elkaar houden.

Enfin: het was goed zoals het was.

Vliegtuig in (hoe doet de hond het, overleeft ze het wel?) en dan negen uur op je stoeltje blijven zitten.
Het viel maar een beetje tegen.

Bij de douane in Calgary geen problemen.
Achteraf is de hond helemaal niet gezien door een Dierenarts, is er niet echt in de koffers gekeken…volgens mij wilden die mannen ook naar huis.
Evengoed ging het snel en daar hadden wij ook geen problemen mee na de vlucht en de jetlag enzo

Snowy heeft het geweldig gedaan. Er waren geen tekenen van enorme stress, iets waar ik wel wat bang voor was. Volgens mij heeft ze het gewoon allemaal over zich heen laten komen en zich er aan over gegeven.
Verstandige hond.

Toen we buiten stonden (sigaretje voor ons, water voor de hond) werden we gelijk door verschillende mensen aangesproken, over onze mooie hond en of we op vakantie kwamen.
We’re landed immigrants, as fresh as can be! zeiden we.

Welcome to Canada!
We hebben het al van verschillende kanten gehoord.
Veel geluk, mooi dat jullie er zijn.

We zijn blij, moe, beetje in de war, moe en vooral ook erg blij.
Het is ons gelukt!
We gaan niet meer naar Canada; we zijn in Canada!!!!!!!!!!!!!!!!!